Ocalić od zapomnienia

                 W swojej pierwszej szkole przepracowałam 5 lat. Po trzech latach dokonano oceny mojej pracy, w efekcie czego zostałam nauczycielką mianowaną. Kiedy wyszłam za mąż, zmieniłam miejsce zamieszkania i dojazd do pracy wydłużył się. Wykorzystałam okazję i przeniosłam się do innej szkoły filialnej, która znajdowała się bliżej mojej miejscowości. Miałam dojeżdżać do pracy 6 km, a nie 13 km. Ciężko było mi rozstać się z moimi wychowankami, z koleżankami. Warunki lokalowe nowej szkoły były o wiele lepsze niż poprzedniej. Był to piętrowy, murowany budynek, sale duże, jasne, chociaż ich wyposażenie było raczej skromne. W szkole mieliśmy centralne ogrzewanie, wodę bieżącą i łazienkę. Tutaj również uczyłam w klasach łączonych. Żeby odpowiednio zorganizować pracę w takich warunkach, musiałam wykonywać we własnym zakresie różnorodne środki dydaktyczne, które uczniowie wykorzystywali podczas pracy cichej. Nie było wtedy kserokopiarek, wykorz...

                 Do zawodu nauczycielskiego trafiłam trochę przez przypadek. Chociaż jako dziecko marzyłam o tym, żeby zostać nauczycielką i uczyć dzieci z klas młodszych, jednak w Liceum Ogólnokształcącym nie byłam już taka pewna co do wyboru zawodu. „Przestraszyłam się” małych dzieci w trzeciej klasie LO, kiedy poproszono mnie na króciutkie 10 –minutowe zastępstwo w I klasie szkoły podstawowej. Wtedy stwierdziłam, że chyba nie nadaję się na nauczycielkę. Dzieci ciągle mnie poprawiały. Z ich ust słyszałam takie słowa: „A nasza pani robi to tak ...”, „A z naszą panią ...”, „Kiedy wróci nasza pani?”. Teraz już wiem, że to normalne u dzieci w tym wieku, gdyż dla nich pani stanowi największy autorytet, ale wtedy mnie to po prostu irytowało.                 Po maturze i nieudanym starcie na studia przez rok pracowałam w swojej miejscowości. Planowałam w tym czasie solidnie uczyć się języka niemieckie...